Zaventem, ... even landen. 

Een hoogvlieger maken van je leerling ! 

Hier begon het voor mij -bij de andere school in de buurt- en hier gaat het weer verder. Een tussenlanding? Want ik ben Brusselaar en daar -in mijn thuisstad- is er een (nog groter) lerarentekort.

Maar nu, hier. Vorig schooljaar als leraar Muziek aan de slag gegaan en het proeft naar meer. Ben er nog niet klaar mee. Jongeren in het tweede middelbaar, naast algemene basiskennis, handvatten aanbieden door met verschillende doe-activiteiten ze 'hands on' te laten exploreren wat muziek kan zijn. En dit alles combineren met geestdrift en zelfregulerend leren, stap voor stap, groeien naar een 'hey dit kan ik dus en dat dankzij mijn eigen inzet'-gevoel. 

Afgelopen schooljaar -met leerplan in de hand- afgetoetst wat er mogelijk is, hoeveel marge er is, bewegingsruimte en het effect ervan als je dit implementeert. Het raakt me en houdt me bezig om met differentiatie en toekenning van autonome -na zorgzaam opgebouwde instructie- de leerlingen aan de slag te laten gaan met échte instrumenten. Ze laten experimenteren, ervaren en vandaar uit een parcours uit te tekenen waarin ze groeien.

Dus, een nieuwjaar, een nieuw nu! Januari 2026, het schooljaar gaat een nieuw trimester in en ik wik en weeg hoe het best les te geven en de effecten te meten. Hoe een antwoord te bieden op de vraag authentiek voor de klas te staan met oog voor de noden en doelstellingen van een superdivers tienerpubliek. 

Ik houd je op de hoogte!

Iets plaatsen in de blog, op regelmatige basis!?

 Er zijn dagen voorbij gevlogen, weken ook, er zitten behoorlijk wat maanden tussen, tussen nu en mijn laatste post, om en bij een jaar geleden, hier op deze plek:
Een in het leven geroepen uitlaatklep, verzamelplaats voor mijn en anderen hun avonturen in het leraarschap, een veelomvattend en -ik druk me voorzichtig uit- bijzonder dynamisch landschap. 

We schrijven maandag 2 december, 2024, 8u30: Schooldag begint. Nog even volhouden hé, weekje les, weekje examentoezicht, verbeteren, weekje rapporten invullen, vakcommentaren invullen, ouders informeren, uitnodigen, ontvangen, naar hen luisteren én feedback voorzien... daarna, afronden, gezellig, met collega's en er een paar
weekjes tussenuit: de langverwachte en hooggeachte kerstvakantie. 

Had al enkele signalen ontvangen en voorzichtig ontcijferd: "tis wa veel aan 't worden", liet m'n lichaam me al weten, maar hé, dat zie je, rond je, dat hoor je van collega's, tis even doorzetten. Volhouden!

We schrijven maandag 2 december, 2024, eerste twee lesuren. Verdoofd gevoel, met toenemende pijn door het hele lichaam, gradueel neemt het toe, het verdoofde gevoel in combinatie met pijnervaring, alsof de tijd vertraagt, toch gaat de bel om 10 na 10. Pauze. Tis écht wel 5 voor 12 denk ik nog. Ik strompel naar de leraarskamer, ik zet me neer. Collega's werpen me een begripvolle-bezorgde blik toe: alles ok? Neen, niet alles, en zelfs niet veel meer. Ik ben op. Moe, zo moe. Het gaat niet meer.
Ik vertel vrijuit hoe de afgelopen weken steeds zwaarder werden, de gebeurtenissen, de daar liet ik toch even een steek vallen-momenten, het zichzelf in vraag stellen en hoe dat dit alles in versnelling leek te brengen... en toch, toch had ik het niet zien komen. Bam. De hamer. 

3 lesuren te gaan, vandaag, of toch leerlingen in studie plaatsen? Het valt me moeilijk. Ze zitten al zo vaak in de studie. Ik heb helemaal niets voorbereid , zodat ze dat uur zinvol doorbrengen. Mijn collega's hebben het al zwaar genoeg. Nu moeten die dat weer opvangen, … "Je moet je niet schuldig voelen, je moet geen sorry zeggen"; hoor ik een collega me gerust stellen, hij zit naast me aan tafel. De tafel die ik met moeite bereikte, strompelend door de gang, mezelf het voorgaande verwijtend. 

We schrijven maandag 2 december, 2024, avonduur.
Op = op. Het lijkt wel een reclamestunt. Snel nog wat les geven, want als het op is, is het op. En dat overkwam me, op deze ochtend. Rond tienen gingen alle alarmbellen in mijn lichaam af. Dokter gecontacteerd, en na consultatie verplicht één week rust voorgeschreven gekregen. Je lichaam de opgebouwde en opgestapelde stress laten verwerken was de boodschap. Regelmatig gaan wandelen, frisse lucht, kortom: uitrusten. 

Alles (les)geven !

Wat vooraf ging:

Goh ja, full time leerkracht, zijinstromer nog wel, dus alles was zo nieuw en er wordt van je verwacht dat je daarnaast een lerarenopleiding volgt, als werkstudent doe je dat in avondonderwijs... bon, bref, het combineren, het vallen en opstaan, en het met momenten ook kortweg niet begrijpen wat er precies verwacht wordt, 't was écht op na enkele jaren. De succeservaringen werden schaars, de bandbreedte nam af, en dan, ja dan is het er plots: het signaal, een testtoon, beeld valt weg. Het nam tijd in beslag om het te laten doordringen en te beseffen en toe te geven aan mezelf. Vrienden en warme collegiale omkadering en begrip hielpen me, na een bijkomende zelfreflectie, de keuze te maken. Even terugtrekken...

En nu:

Sinds enkele weken weer aan de slag in het onderwijs, een topvak viel me in de schoot: meertalige communicatie. Daarbij onderzoek ik met de leerlingen hoe de talen zich verhouden in ons hoofd en uiteraard in de praktijk. Boeiend. Blij met deze uitdagende lesopdracht en meer nog, bovenal goed, er aan herinnerd te worden waarom ik volhoud, waarom ik dit alles doe ! 

Komt bij: 

In januari gaan we er een verdere lap op geven. Ik neem er weer een klas bij en ga met hen aan de slag in de lessen Nederlands. Dat is broodnodig voor zij die kozen voor Nederlandstalig onderwijs, in Brussel. Dat mijn huidige school daarbij extra inzet op meertaligheid maakt me trots. Je mag het gerust een 'match' noemen ;-)

En verder...:

Volgt in januari het bevrijdende bericht dat ik naast (al de) ervaring (die ik opdeed) ook een getuigschrift kan voorleggen? Wordt vervolgd AKA to be continued...

(c) M. Wetzels. 'Rooftop, skyline' Bremen, 2018

STAVAZA

september 2023 - januari 2024 (fingers crossed)

 Momenteel werk ik aan een thesis om mijn studies van de lerarenopleiding af te ronden. Het thema? De invloed van infrastructuur op de kwaliteit van co-teaching. 

Voordien stond ik al enkele jaren in het onderwijs. Een overgang die ik maakte na een bewogen, rijk, veelzijdig leven. Reist u even mee? 

Van nu naar way back when...  

Vorig schooljaar gaf ik PAV (project algemene vakken), daarnaast werkte ik als co-teacher rond leervermogen en zelfregulerend leren met leerlingen in differentiatieklassen. En als kers op de taart gaf ik een paar uur Duits, mijn tweede taal. Het jaar voordien gaf ik de lessen Cultuurwetenschappen en Gedragswetenschappen. Als beginnend leerkracht werk je vaak als 'vervanger', het voordeel? Afwisseling en je leert snel veel bij. 

Bref: Ik sta en ben veelzijdig in het onderwijs ;-) 

Zo is het altijd verlopen in mijn leven, voor ik de overstap maakte naar het onderwijs, was ik actief in het kunstveld; als werfleider en planner voor kunst in de open ruimte, locatiemanager bij muziekorganisaties zoals Festival van Vlaanderen en dan is er nog dé kers op de taart: mijn muzikale carrière waarin ik maar liefst 7 albums heb mogen uitbrengen met de band COEM en mijn alter-ego boyShouting.

note to self: Blijf gemotiveerd.

Tweede schooldag, en al dadelijk een toets?

Het is maandag, 4 september, tweede schooldag en ik heb een examen, een herexamen, en geef toe: best wat stress, want tja, vorige keer gefaald, anders stond je hier, nu, niet.

Volg even deze gekke bokkensprongen:

Leerkracht, geworden,
en dat je dat niet zomaar wordt, dat leek me logisch, maar bon, stond er onvoldoende bij stil, naïef als ik ben en ook een beetje het type 'ik smijt me'.

Dus terug, enkele jaren, terug...
naar het werkwoord; worden.

 
Leerkracht worden,
dat is best wel, complex, je hebt om te beginnen, een beeld ervan, dat je zal bijsturen, als je ervaring opdoet, daarnaast ook een heel beweeglijk veld, het onderwijsveld, met tekorten (leerkrachten én middelen), ja daar nu, dadelijk, nood aan, maar je hebt ook wisselende noden en spelers, verdwijners, wachtrijen, momenten van plaatsmaken, er komen er ook terug hé, daarover, misschien, later, meer.

 
Ik zit momenteel op de bank van de lerarenopleiding*.

Daar ben ik nog steeds, en wie weet (fingers crossed), nog even, mee bezig.

Straks, als het goed loopt, een laatste examen.

 
*Toen ik enkele jaren geleden mijn weg 'naar' en langzaamaan 'in' het onderwijsveld vond, ben ik begonnen aan de lerarenopleiding. Dat is een leerplek waar je een pedagogisch getuigschrift (bekwaamheidsattest!) moet behalen om als professional voor de klas te staan, want -toegegeven- 't is 't één en 't ander. En daarmee alludeer ik op leerlingen én opleiding.
Morgen, weer een schooldag. Spring graag even binnen, hier, in mijn virtuele klasruimte.

De bel gaat, het is 1 september.

 De bel gaat, het is 1 september.

Dit schooljaar sla ik het begin voor het eerst in drie jaar over. Er is een groot lerarentekort. Dat weet ik wel. En het is zeker niet zo dat ik geen les wil geven, of dat de school me niet meer wil, of dat er geen vraag is... Ik heb gewoon (of beter: nog even), tijd, nodig.

Waarom, dan wel? Hoor ik u denken.

Awel, het zit zo...

(leest u maandag mee?)

groet,
Marc W
Bijna, leerkracht.