Iets plaatsen in de blog, op regelmatige basis!?
Er zijn dagen voorbij gevlogen, weken ook, er zitten behoorlijk wat maanden tussen, tussen nu en mijn laatste post, om en bij een jaar geleden, hier op deze plek:
Een in het leven geroepen uitlaatklep, verzamelplaats voor mijn en anderen hun avonturen in het leraarschap, een veelomvattend en -ik druk me voorzichtig uit- bijzonder dynamisch landschap.
We schrijven maandag 2 december, 2024, 8u30: Schooldag begint. Nog even volhouden hé, weekje les, weekje examentoezicht, verbeteren, weekje rapporten invullen, vakcommentaren invullen, ouders informeren, uitnodigen, ontvangen, naar hen luisteren én feedback voorzien... daarna, afronden, gezellig, met collega's en er een paar
weekjes tussenuit: de langverwachte en hooggeachte kerstvakantie.
Had al enkele signalen ontvangen en voorzichtig ontcijferd: "tis wa veel aan 't worden", liet m'n lichaam me al weten, maar hé, dat zie je, rond je, dat hoor je van collega's, tis even doorzetten. Volhouden!
We schrijven maandag 2 december, 2024, eerste twee lesuren. Verdoofd gevoel, met toenemende pijn door het hele lichaam, gradueel neemt het toe, het verdoofde gevoel in combinatie met pijnervaring, alsof de tijd vertraagt, toch gaat de bel om 10 na 10. Pauze. Tis écht wel 5 voor 12 denk ik nog. Ik strompel naar de leraarskamer, ik zet me neer. Collega's werpen me een begripvolle-bezorgde blik toe: alles ok? Neen, niet alles, en zelfs niet veel meer. Ik ben op. Moe, zo moe. Het gaat niet meer.
Ik vertel vrijuit hoe de afgelopen weken steeds zwaarder werden, de gebeurtenissen, de daar liet ik toch even een steek vallen-momenten, het zichzelf in vraag stellen en hoe dat dit alles in versnelling leek te brengen... en toch, toch had ik het niet zien komen. Bam. De hamer.
3 lesuren te gaan, vandaag, of toch leerlingen in studie plaatsen? Het valt me moeilijk. Ze zitten al zo vaak in de studie. Ik heb helemaal niets voorbereid , zodat ze dat uur zinvol doorbrengen. Mijn collega's hebben het al zwaar genoeg. Nu moeten die dat weer opvangen, … "Je moet je niet schuldig voelen, je moet geen sorry zeggen"; hoor ik een collega me gerust stellen, hij zit naast me aan tafel. De tafel die ik met moeite bereikte, strompelend door de gang, mezelf het voorgaande verwijtend.
We schrijven maandag 2 december, 2024, avonduur.
Op = op. Het lijkt wel een reclamestunt. Snel nog wat les geven, want als het op is, is het op. En dat overkwam me, op deze ochtend. Rond tienen gingen alle alarmbellen in mijn lichaam af. Dokter gecontacteerd, en na consultatie verplicht één week rust voorgeschreven gekregen. Je lichaam de opgebouwde en opgestapelde stress laten verwerken was de boodschap. Regelmatig gaan wandelen, frisse lucht, kortom: uitrusten.
